Udhëheqësit evropianë të hënën janë mbledhur për takimin e tetë të samitit të Komunitetit Politik Evropian në kryeqytetin e Armenisë, Jerevan, për të diskutuar bashkëpunim më të ngushtë mbi demokracinë, sigurinë energjetike dhe lidhjet ekonomike.
Samiti i këtij viti, me temën "Ndërtimi i së Ardhmes: Uniteti dhe stabiliteti në Evropë", do të bashkëkryesohet nga Presidenti i Këshillit Evropian, Antonio Costa, dhe Nikol Pashinyan, kryeministri i Armenisë.
Samiti i parë Bashkimi Evropian-Armeni do të zhvillohet të martën, me qëllim forcimin e marrëdhënieve dypalëshe. Vitin e kaluar, qeveria armene njoftoi qëllimin e saj për të ndjekur anëtarësimin në BE, duke shënuar një largim nga ndikimi i Moskës.
Udhëheqësit e më shumë se 40 vendeve do të marrin pjesë në samitin dyditor, përfshirë Presidentin ukrainas, Volodymyr Zelenskyy, Presidentin francez, Emmanuel Macron, Kryeministrin e Mbretërisë së Bashkuar, Keir Starmer dhe Kryeministren italiane, Giorgia Meloni.
Përpara samitit të së dielës, Starmer dhe Zelenskyy u takuan dhe diskutuan nevojën për të forcuar bashkëpunimin mbrojtës me partnerët evropianë dhe rëndësinë e mbrojtjes së infrastrukturës energjetike të Ukrainës në mes të luftës me Rusinë.
Türkiye po përfaqësohet në nivelin më të lartë që nga viti 2008 nga Zëvendëspresidenti Cevdet Yilmaz, duke reflektuar vrullin në rritje në procesin e normalizimit të Türkiyes me Armeninë.
Marrëdhëniet midis të dyjave po përjetojnë një nga periudhat e tyre më aktive që nga vitet 1990 falë hapave të normalizimit të ndërmarra në vitet e fundit.
Më 28 prill, zyrtarët u takuan në Kars për të diskutuar rihapjen e hekurudhës Kars-Gyumri, e cila nuk është përdorur për 33 vjet. Nëse rivendoset, kjo lidhje mund të bëhet një arterie jetësore për tregtinë rajonale.
Ndërkohë, Armenia shihet gjerësisht si një vend që po riformëson në mënyrë aktive politikën e saj të jashtme, duke ndjekur një qasje më të balancuar dhe të larmishme ndërsa lundron në dinamikat rajonale në ndryshim në Kaukazin e Jugut.
Zyrtarët e përshkruajnë këtë ndryshim si një politikë të jashtme "shumëvektoriale" që synon forcimin e sovranitetit dhe zvogëlimin e dobësive të jashtme.
