Κατά τις πρώτες 36 ώρες της επίθεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, η οποία ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου, χρησιμοποιήθηκαν περισσότερα από 3.000 κατευθυνόμενα πυρομαχικά ακριβείας και πύραυλοι αναχαίτισης, γεγονός που ανέδειξε μια σημαντική αδυναμία στην εφοδιαστική αλυσίδα αυτών των χωρών.
Αναλυτές του Ινστιτούτου Payne εκτιμούν ότι, ως αντίποινα, το Ιράν χρησιμοποίησε περισσότερα από 1.000 όπλα στην περιοχή. Αυτά αποτελούνταν από περίπου 380 βαλλιστικούς πυραύλους, περίπου 700 μη επανδρωμένα αεροσκάφη Shahed και περίπου 50 πυραύλους αεράμυνας.
Οι επιθέσεις του Ιράν πυροδότησαν εκτεταμένες προσπάθειες αναχαίτισης στις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τις χώρες του Κόλπου. Η Τεχεράνη στόχευσε όλα αυτά τα κράτη στις αντεπιθέσεις της.
Κατά την έναρξη των επιθέσεων, οι αμερικανικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν μια ευρεία γκάμα επιθετικών όπλων, συμπεριλαμβανομένων 210 κατευθυνόμενων βομβών ακριβείας JDAM, 120 πυραύλων κρουζ Tomahawk, 120 μη επανδρωμένων αεροσκαφών χαμηλού κόστους και 90 πυραύλων κατά ραντάρ AGM-88, με στόχο τα ιρανικά συστήματα ραντάρ.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι ισραηλινές δυνάμεις πραγματοποίησαν επίσης εκτεταμένες επιθέσεις χρησιμοποιώντας περίπου 280 κατευθυνόμενες βόμβες Spice, 140 κιτ «έξυπνων» βομβών, 70 υπερηχητικούς πυραύλους Rampage και 50 πυραύλους κρουζ ή περιπλανώμενα πυρομαχικά Delilah.
Τα αεροσκάφη αναχαίτισης διαδραμάτισαν βασικό ρόλο.
Οι ΗΠΑ εκτόξευσαν περίπου 180 ναυτικούς πυραύλους αναχαίτισης SM-2/SM-3/SM-6, 90 πυραύλους Patriot PAC-2/PAC-3 και 40 πυραύλους αναχαίτισης THAAD, ενώ το Ισραήλ ανέπτυξε 70 πυραύλους αναχαίτισης Tamir του Σιδηρού Θόλου (Iron Dome), 40 πυραύλους Arrow και 35 πυραύλους αναχαίτισης David’s Sling.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, οι περιφερειακοί εταίροι συμμετείχαν επίσης στις προσπάθειες αεράμυνας, με τις χώρες του Κόλπου να εκτοξεύουν περίπου 250 πυραύλους αναχαίτισης Patriot PAC-3 και 30 πυραύλους THAAD.
Σύμφωνα με αναφορές των μέσων ενημέρωσης, οι εκατέρωθεν εντατικές επιθέσεις με πυραύλους και drones αποκάλυψαν μια ευρύτερη στρατηγική πρόκληση.
Παρόλο που τα αμυντικά συστήματα της συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ αναχαίτισαν σε μεγάλο βαθμό τις εισερχόμενες επιθέσεις, το κόστος και η ποσότητα των πυρομαχικών που χρησιμοποιήθηκαν ασκούν σημαντική πίεση στις δυτικές εφοδιαστικές αλυσίδες.
Η αναπλήρωση αυτών των οπλοστασίων δεν αποτελεί μόνο οικονομική πρόκληση, αλλά και πρόβλημα της εφοδιαστικής αλυσίδας που συνδέεται με κρίσιμα ορυκτά, όπως το κοβάλτιο, το βολφράμιο και οι σπάνιες γαίες, τα οποία είναι απαραίτητα για τα συστήματα καθοδήγησης, τα ηλεκτρονικά και τους πυραυλοκινητήρες.
Τα περισσότερα από αυτά τα υλικά προέρχονται από περιορισμένο αριθμό προμηθευτών, με την Κίνα να κατέχει δεσπόζουσα θέση σε πολλές αγορές βασικών ορυκτών. Αυτό εγείρει ανησυχίες ότι μια παρατεταμένη σύγκρουση θα μπορούσε να αποκαλύψει τις αδυναμίες στην παραγωγική ικανότητα της αμυντικής βιομηχανίας της Δύσης.
