Кога турскиот одбранбен гигант Рокетсан го заврши тест-истрелувањето на својата противтенковска водена ракета со краток дострел-Караок , тоа означи уште една пресвртница во напорите на земјата да постигне самостојност во воениот сектор.
Рокетсан симулираше четири различни сценарија на бојното поле со Караок - што значи црна стрела - постигнувајќи директни погодоци секој пат.
„Бестрашен, сигурен дека ќе погоди“, напиша извршниот директор на Рокетсан, Мурат Икинџи, на социјалните медиуми, истакнувајќи ја моќта и точноста на Караок.
Клучните резултати од истрелувањето вклучуваа директни погодоци на далечина од 76 и 400 метри, додека нападите одозгора биле извршени на 1.400 и 2.050 метри. Ова ја потврдува флексибилноста на системот во ангажирањето на различни цели во различни сценарија за ангажирање.
Според Дифенс Турк, Караок е класифицирана како краткодометна, пренослива противоклопна ракета во категоријата „испукај и заборави“. Со неа управува еден војник и може да функционира дење или ноќе благодарение на главата за инфрацрвено пребарување.
Системот тежи помалку од 16 килограми, долг е приближно 110 сантиметри и има преклопни крила во форма на крст и перки што ја подобруваат неговата преносливост и маневрирање.
Ракетата е опремена со тандем (двојна) боева глава способна да пробие реактивен оклоп, како и локално развиен двостепен хибриден ракетен мотор (фаза на лансирање и фаза на лет) дизајниран да овозможи пукање од затворени простори.
Системот нуди различни режими на ангажирање, вклучувајќи заклучување пред или по лансирањето, и можност за извршување директни или напади одозгора насочени кон најслабите точки на оклопните возила.
Караок остави свој белег на извозниот пазар во 2023 година откако победи на тендер објавен од малезиското Министерство за одбрана, кој бараше усогласување со стандардите на НАТО.
Според договорот, малезиската армија ќе биде снабдена со 18 лансери за системот, комплетно со ракети, за да ги замени руските системи Метис-М кои моментално се во употреба.
Тактичко значење
Одбранбениот аналитичар Теоман Е. Нијанчи од воениот новински портал „Арми Рекогнишн“ верува дека тактичката важност на неодамнешната серија тестови се протега подалеку од точноста на ударите.
Таа лежи и во природата на сценаријата во кои е тестирано оружјето, кое комбинирало ангажмани од блиску со различни профили на напад.
Погодокот постигнат на 76 метри не е само нумерички резултат; тој го одразува тестирањето на системот во услови на ненадејни и во услови на блиска борба- најсложеното и најопасно окружување во оклопната борба, особено на сложен терен како што се шумски линии, утврдени позиции, урбани периферии и места на заседа.
Директниот удар на 400 метри ја зајакнува оваа проценка, бидејќи ова растојание претставува критичен дел за ангажман што им дава на противоклопните тимови многу ограничено време да донесат одлуки и да го извршат ударот пред целта да може да маневрира, да повика оган за поддршка или да се засолни.
Спротивно на тоа, нападите од горна страна на 1.400 и 2.050 метри ја покажуваат способноста на системот да ги таргетира најслабите точки на горните површини на оклопните возила, одржувајќи поголемо безбедносно растојание за тимот за лансирање, со што се намалува ризикот од возвратен оган.
Во разговор за ТРТ Хабер, експертот за одбранбена индустрија Кубилај Јилдирим објасни дека разбирањето на развојот на противоклопните ракетни системи на Туркије бара враќање неколку години наназад, кога Анкара, покрај своите ракети со среден дострел, бараше систем што еден војник лесно би можел да го носи и лансира.
Тој истакна дека овој пат започнал во 1990-те преку соработка помеѓу француска компанија и Корпорацијата за машинска и хемиска индустрија (MKE).
Сепак, проектот беше откажан во 2004 година поради проблеми од другата страна, што ја натера Туркије да се одлучи за домашен развој. Ова го отвори патот за работа на противоклопниот ракетен систем со долг дострел (УМТАС).
Јилдирим истакна дека проектот УМТАС е започнат со амбициозни и посебни барања од самиот почеток, означувајќи клучна пресвртница во еволуцијата на одбранбената индустрија на Туркије.
Клучен чекор беше развојот на термички сензор што не се лади со доволна резолуција и висока термичка чувствителност што може да се постави на ракета по прифатлива цена, заедно со создавањето на потребната инфраструктура за производство на вакви сензори.
Предизвиците отидоа подалеку, опфаќајќи го развојот на систем за пренос на податоци за доставување на сликата до операторот, можноста за контрола на ракетата во лет кога е потребно и овозможување таа да ја идентификува и погоди својата цел автономно во режим „пукај и заборави“.
Развојот на потребните процесори и алгоритми за овие функции претставуваше голем тест - и едно од најзначајните квалитативни достигнувања - на одбранбената индустрија на Туркије.
Турска генијалност
Јилдирим објасни дека системот со среден дострел-OMTAС се издвојува не само по својата архитектура за водење, туку и по своите карактеристики на лет и удар.
Едно од основните барања на проектот од самиот почеток било ракетата да може да се испали од затворени простори. Ова бараше осигурување дека операторот нема да се повреди, што беше постигнато со користење на мотор за лансирање со низок притисок.
Тој додаде дека системот овозможува цели да бидат погодени дури и кога се зад пречки. Барањата, исто така, вклучуваа можност за удирање во горните површини на оклопните возила - нивните најслаби точки - способност успешно постигната од семејството ОМТАС.
Јилдирим истакнува дека разновидноста на опциите за лансирање, лет, водење и удар обезбедува голема флексибилност за корисникот. Ракетата може да се лансира од скриена позиција, по што тимот може брзо да се премести и повторно да испали од друга локација.
Според експертот, операторот може да ја контролира ракетата во лет кога е лансирана од зад закрила и да ја пренасочи кон најсоодветната цел - без разлика дали на растојанија поголеми од 4 километри, во ограничени области или дури и во урбани средини на растојанија помали од 100 метри.
Тој истакна дека системот е опремен со високопрецизни, дневни и ноќни нишани со долг дострел, заедно со батерии кои ги напојуваат овие системи подолги периоди, овозможувајќи им на корисниците да спроведуваат заседи од затворени позиции.
Тој нагласи дека режимот „напад од горе“ е една од важните можности на овој тип ракета, со оглед на нејзината ефикасност во таргетирањето на најслабите точки на оклопните возила.
Јилдирим објасни дека по развојот на системите УМТАС со долг дострел и OMTAС со среден дострел, се појавила потреба за противоклопна ракета што еден војник лесно би можел да ја носи и лансира.
Ова доведе до лансирање на проектот „TEK AT“ во 2010 година, што на крајот резултираше со ракетата Караок. Системот влезе во употреба во воените единици помеѓу 2020 и 2021 година.
Тој додаде дека една од истакнатите предности на Караок е тоа што е полесен од неговиот глобален пандан, Џавелин (Javelin), а поседува и понапредни оптички системи и сензори.
Иако неговата тежина е слична на онаа на јужнокорејскиот Рејболт, Караок нуди поголем максимален дострел и пократок минимален дострел, подобрувајќи ја неговата флексибилност и ефикасност на бојното поле.
Извор: ТРТ Ворлд
