Помалку од една година откако договорот за прекин на огнот меѓу Израел и групата на отпорот Хамас наводно стапи на сила, многу семејства во Газа велат дека војната никогаш навистина не завршила.

Според официјални лица и медиумски извештаи, израелските напади продолжуваат, илјадници остануваат раселени, а за оние што живеат со физичките и психолошките лузни од војната, секојдневниот живот сè уште е обликуван од загуба и неизвесност.

За Салем Абу Кувајк, таа реалност започнува секое утро со порака што повеќе не пристигнува.

„Пристигнав.“

Тоа била пораката што неговата сопруга, Салма, ја испраќала секој ден откако безбедно ќе стигнела на работа.

Салма го напуштила својот шатор засолнувајќи ги раселените лица како што правела секој ден, упатувајќи се кон својата работа како социјален советник во засолниште за раселени лица во северна Газа, само неколку километри подалеку.

Иако патиштата остануваат опасни и војната продолжува, таа немала многу избор освен да продолжи да работи откако во израелски напад била уништена продавницата на нејзиниот сопруг, што бил нивниот главен извор на приход.

Таа станала единствен хранител на нивното седумчлено семејство.

Едно утро, Абу Кувајк вели дека го обзела паника кога не ја добил дневната порака од неговата сопруга.

На пат кон работното место, Салма била повредена во израелски напад во областа Ал-Газали во северна Газа. Шрапнел се заглавил во близина на нејзиниот мозок, оставајќи ја во несвест.

Оттогаш таа е во болницата Ал Шифа.

„Размислував илјада пати да ја замолам да поднесе оставка“, вели Абу Кувајк за TРТ Ворлд.

„Се плашев за неа. Но немав друга опција. Се обидував да ја обновам мојата работа и да најдам начин повторно да го издржувам семејството.“

Нивниот 14-годишен син, Адам, се сеќава дека неговата мајка му рекла: „Јас сум со тебе, не плаши се“.

„Кога ја посетувам во болница, секој пат се приближувам до нејзините уши и ѝ велам: не плаши се. Сите сме со тебе.“

Пред нападот, Салма била дел од секој детаљ од животот на Адам. Таа му ги подготвувала оброците, му ја чешлала косата, му помагала да ја избере облеката и го следела неговото учење.

„Ја покажувам сликата на моите браќа и сестри за да не ја заборават нејзината насмевка. Им велам дека само спие и дека наскоро ќе се разбуди.“

На 30 јули, американскиот претседател Доналд Трамп објави, како што го опиша, „историски договор“ за премин на прекинот на огнот во следната фаза, фокусирана на разоружување на Хамас и други вооружени групи. Но  договорот брзо заглави.

Хамас изјави дека нема да го спроведе договорот ако Израел не ги запре нападите и не ги повлече своите сили, а Израел инсистира дека нема да се повлече додека Хамас не биде целосно разоружан.

Со нерешениот ќорсокак, израелските напади продолжија низ Газа.

Според Министерството за здравство на Газа, повеќе од 1000 Палестинци се убиени, а над 4100 се ранети откако прекинот на огнот, кој се смета за прва фаза од примирјето, стапи на сила во октомври 2025 година.

Една рака

На преполната раскрсница ал-Сараја, една од најпрометните раскрсници во центарот на градот Газа, Мохамед Најеф ги поминува деновите обидувајќи се да го обнови животот.

Од мала тезга покрај патот, тој им се обраќа на муштериите, продавајќи средства за чистење и други основни производи.

Неговата десна рака завршува над зглобот, кој беше ампутиран по израелскиот напад пред речиси една година.

Наеф(46), е татко на пет деца.

Пред војната, тој поседувал продавница за живина, фарма за кокошки и куќа во населбата Шуџаија во градот Газа.

Денес, тој продава сè што може да носи со едната рака.

Израелскиот напад бил насочен кон возило во близина на раскрсницата ал-Сараја, при што загинале најмалку 10 лица, а десетици други беа повредени. Најеф беше меѓу оние чии животи се променија тој ден.

„Бев меѓу цивили, продавачи и луѓе што минуваа. Не бев во зона на борбени дејствија.“

Секогаш кога ќе прелета авион, тој погледнува нагоре пред да им се врати на своите купувачи.

„Почнав да го гледам небото без ни да го сфаќам тоа“, изјави тој за ТРТ Ворлд.

Откако ја изгубил раката, размислувал да ја премести својата тезга на друго место.

„Но се предомислив“, вели тој. „Нема смисла бидејќи верувам дека секое место во Газа може да биде цел.“

Секој ден, тој ги посетува трговците на големо, ги избира производите што сака да ги продаде и носи кутии со едната рака.

„Чувството на инвалидитет е болно. Повеќепати се криев од луѓе што ги познавав од универзитетот. Не сакав да ме гледаат со сожалување.“

Според Министерството за здравство на Газа, јули бил најсмртоносниот месец во годината, со 152 убиени Палестинци.

На 1 август, Цивилната одбрана на Газа ја заврши двонеделната потрага низ урнатините на куќа срамнета со земја во населбата Сабра, пронаоѓајќи 112 тела, вклучувајќи 40 деца.

Уште 157 лица се водат како исчезнати, според службеникот за спасување Мохамед Абу Дан, кој рече дека од силата на експлозиите некои од жртвите буквално биле стопени во бетонот.

Облеката на смртта

По месеци војна, обичните моменти станаа ретки во Газа, вели Наема Абдел Хади, додавајќи дека одењето на пазарот и облекувањето нова облека за прославите на Курбан Бајрам биле мали обиди да им даде на нејзините деца чувство дека нивното детство не исчезнало целосно.

Во мај, за време на прославите на Курбан Бајрам, Наема влегла во преполна продавница за облека со своите деца додека нејзиниот сопруг чекал надвор.

Додека пазарувала со децата, во израелски напад било погодено возило што минувало пред продавницата за облека.

Таа истрчала надвор барајќи го својот сопруг и го нашла како лежи на улица, облеан во крв.

„Излеговме да ги израдуваме нашите деца за Курбан Бајрам“, вели таа. „Наместо тоа, се вративме на погреб и живот исполнет со загуба.“

Нејзината најстара ќерка, 12-годишната Рагхад, не ги облекла алиштата што ги купиле тој ден.

Нејзината мајка вели дека одбива дури и да ги погледне затоа што ја потсетуваат на последните моменти пред да исчезне нејзиниот татко.

„Да не бевме отидени да купиме облека за Бајрам, тато сè уште ќе беше со нас“, вели Рагад.

Нејзината помлада сестра, деветгодишната Шаима, сега се плаши да го напушти шаторот освен ако нејзината мајка не е покрај неа.

Држејќи ја мајка си за рака, таа вели: „Се плашам да се оддалечам од неа. Се плашам дека и таа ќе си замине.“

Според УНИЦЕФ, приближно 1,1 милион деца во Газа итно имаат потреба од ментална и психосоцијална поддршка и услуги за заштита на децата поради тешка траума, постојаното раселување и широко распространето уништување на основната инфраструктура.

Наема вели дека најавите за крајот на војната не го промениле начинот на кој се чувствува нејзиното семејство.

„Велат дека војната завршила. Но, ние сè уште ја живееме секој ден. Бомбардирањето е сè уште блиску, а стравот сè уште е кај нашите деца“, вели Наема за ТРТ Ворлд.

„За нас, војната нема да заврши затоа што некој ќе објави дека завршила. Ќе знам дека е завршена кога моите деца ќе можат да го напуштат шаторот без страв и кога ќе се вратам дома знаејќи дека ќе ги најдам како ме чекаат, како што ме чекаа порано.“

Извор: ТРТ Ворлд