Преку етнолошка перспектива се отвора прашањето колку навистина ја негуваме македонската музичка, фолклорна и културна традиција и како таа се пренесува во современи форми.

Проф. д-р Љупчо С. Ристески посочува дека музиката, ритмовите, творештвото и културното наследство се нераздвоен дел од општествената меморија, но и дека недостигот на ресурси и систематска културна политика остануваат сериозен предизвик. Особено се нагласува потребата од забрзана дигитализација како клучен чекор за зачувување на наследството за идните генерации.

Наследството не треба да стои зачувано како експонат, туку да се живее, прифаќа и развива како дел од секојдневниот културен идентитет.