Ιστορικά ντοκουμέντα και εκθέσεις διεθνών παρατηρητών έχουν αποκαλύψει επανειλημμένα τις ελληνικές θηριωδίες που διαπράχθηκαν εναντίον των Τούρκων.

Η οδυνηρή εικόνα που άφησαν πίσω τους οι κατοχικές ελληνικές δυνάμεις και οι ομάδες ανταρτών, που δρούσαν προς την κατεύθυνση του στόχου της Μεγάλης Ιδέας, πέρασε στην ιστορία ως ένα ανθρωπιστικό δράμα που κόστισε τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων Τούρκων.

Η ελληνική εξέγερση που ξέσπασε το 1821 στη χερσόνησο του Μοριά μετατράπηκε σε μια ποταπή σφαγή Τούρκων, κρυμμένη πίσω από το προσωπείο της ανεξαρτησίας. Προκειμένου να εξαλειφθεί η τουρκική παρουσία στην περιοχή, σφαγιάστηκαν αδιακρίτως 40.000 άνθρωποι, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι.

Τριπολιτσά...

Τα όσα διαδραματίστηκαν στην Τριπολιτσά στις 23 Σεπτεμβρίου 1821 αποτελούν μία από τις πιο άγριες σφαγές στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Κατά τη διάρκεια της λεηλασίας και της σφαγής που διήρκεσε τρεις μέρες και τρεις νύχτες, δεκάδες χιλιάδες ανυπεράσπιστοι Τούρκοι έπεσαν μάρτυρες με βάναυσο τρόπο. Αυτή η σφαγή, κατά την οποία οι δρόμοι ποτίστηκαν με αίμα Τούρκων, αποτελεί μια ξεκάθαρη γενοκτονία και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, το οποίο ούτε οι δυτικοί ιστορικοί δεν μπορούν να αρνηθούν.

«Μέχρι να μην μείνει ούτε ένας Τούρκος στον Μοριά...»

Η Εξέγερση του Μοριά ξεκίνησε ως ένα κίνημα που στόχευε στην ανεξαρτησία και κατάφερε βαρύ πλήγμα στην οθωμανική κυριαρχία στην περιοχή.

Στην αρχή της εξέγερσης, οι Έλληνες αρχηγοί διακήρυξαν ανοιχτά σε όλο τον κόσμο ότι στόχος τους ήταν «να πολεμήσουν μέχρι να μην μείνει ούτε ένας Τούρκος στον Μοριά».

Από τον Μάρτιο του 1821, ξεκίνησαν επιθέσεις σε ολόκληρο τον Μοριά εναντίον Οθωμανών αξιωματούχων και του άμαχου μουσουλμανικού πληθυσμού. Οθωμανικές πηγές αναφέρουν ότι ήδη από τις πρώτες ημέρες της εξέγερσης σφαγιάστηκαν χιλιάδες Τούρκοι σε όλο τον Μοριά.

Ο πραγματικός μεγάλος στόχος των εξεγερμένων ήταν να καταλάβουν την πόλη της Τριπολιτσάς, το διοικητικό κέντρο του εγιαλετιού του Μοριά.

Καθ' όλη τη διάρκεια του 1821, η Τριπολιτσά αποτελούσε τη μεγαλύτερη ασφαλή πόλη στην οποία προσπαθούσε να καταφύγει ο γύρω τουρκικός πληθυσμός. Η πόλη, η οποία πολιορκούνταν αδιάκοπα επί περίπου πέντε μήνες από περίπου 50.000-60.000 Έλληνες εξεγερμένους, βρισκόταν στα πρόθυρα της πτώσης.

Η οθωμανική φρουρά στο κάστρο και οι άμαχοι είχαν φτάσει σε οριακό σημείο από την πείνα και τις ασθένειες κατά τη διάρκεια της πολιορκίας. Στις 23 Σεπτεμβρίου, ο θάνατος πέρασε από τις πύλες της πόλης.

Η κατοχική νοοτροπία κατέσφαξε αδιακρίτως χιλιάδες Τούρκους, γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους και βρέφη.

Οι ανυπεράσπιστοι Τούρκοι που ζούσαν στην πόλη δολοφονήθηκαν ανελέητα από τους Έλληνες, υποβαλλόμενοι σε απάνθρωπα βασανιστήρια.

«Οι Τούρκοι παραδόθηκαν στη θηριωδία ενός όχλου αγρίων»

Στις εκθέσεις δυτικών παρατηρητών και ξένων μαρτύρων, αυτή η θηριωδία που διέπραξαν οι Έλληνες καταγράφηκε ως μια ολοφάνερη σφαγή, κατά την οποία κατακρεουργήθηκαν ανυπεράσπιστοι άμαχοι.

Ο Αμερικανός συγγραφέας ΜακΚάρθι αναφέρει τα εξής:

«Επί τρεις ημέρες, οι δύστυχοι Τούρκοι κάτοικοι παραδόθηκαν στη λαγνεία και την θηριωδία ενός όχλου αγρίων. Δεν έγινε καμία διάκριση ούτε ως προς το φύλο ούτε ως προς την ηλικία. Ακόμη και γυναίκες και παιδιά βασανίστηκαν πριν θανατωθούν. Η σφαγή ήταν τόσο μεγάλης κλίμακας που ακόμη και ο ίδιος ο αρχηγός των συμμοριτών, ο Κολοκοτρώνης, λέει ότι όταν μπήκε στην πόλη, από την πύλη του άνω κάστρου οι οπλές του αλόγου του δεν άγγιξε ποτέ τη γη. Ο δρόμος του θριάμβου του ήταν καλυμμένος με πτώματα».

Εκτιμάται ότι όταν ξεκίνησε η εξέγερση στον Μοριά, ο μουσουλμανικός πληθυσμός αριθμούσε άνω των 90.000. Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, δεν είχε απομείνει κανένα ίχνος από αυτόν τον πληθυσμό.

Η συντριπτική πλειονότητα θανατώθηκε. Οι υπόλοιποι εγκατέλειψαν τα εδάφη τους, τα σπίτια τους και τους τάφους των προγόνων τους, που βρίσκονταν στην κατοχή τους επί τρεις αιώνες, για να γλιτώσουν από τις σφαγές των ελληνικών συμμοριών. Αυτή η αιματηρή γενοκτονία στην Τριπολιτσά αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διέπραξαν οι ελληνικές συμμορίες, με στόχο την πλήρη εξάλειψη της τουρκικής παρουσίας από την περιοχή.

«Αυτοί που διέπραξαν την πραγματική βαρβαρότητα ήταν οι Έλληνες»

Στο βιβλίο του Ντέιβιντ Χάουαρθ, ο οποίος έχει συγγράψει έργο σχετικά με την εξέγερση των Ελλήνων και τις μετέπειτα εξελίξεις, περιλαμβάνονται οι διηγήσεις ενός Ευρωπαίου αξιωματικού που υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων.

Ο Χάουαρθ αναφέρει:

«Περίπου 20 Ευρωπαίοι είχαν γίνει μάρτυρες της βαρβαρότητας των Ελλήνων. Ένας από αυτούς ήταν ο Σκωτσέζος συνταγματάρχης Τόμας Γκόρντον. Τα γεγονότα που είδε στην Τριπολιτσά ήταν τόσο φρικιαστικά, ώστε θέλησε αυτά τα επαίσχυντα περιστατικά να μείνουν γνωστά για πάντα».

Ο Χάουαρθ παραθέτει τα εξής λόγια του συνταγματάρχη:

«Μέσα σε δύο ημέρες, στην πόλη όπου ζούσαν δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι, δεν είχε απομείνει ούτε ένας ζωντανός. Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν θανατωθεί αφού τους έκοψαν το κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια. Κατά την περίοδο της επανάστασης του 1821, ο αριθμός των ξένων που ζούσαν στην Ελλάδα ήταν μετρημένος στα δάχτυλα. Γι' αυτόν τον λόγο, οι ευρωπαϊκές χώρες δεν γνώριζαν τι συνέβαινε στην Ελλάδα. Επειδή οι αναφορές που στέλνονταν εκτός Ελλάδας συντάσσονταν από διανοούμενους ρομαντικούς που δεν είχαν πάρει μέρος στον πόλεμο και ζούσαν στην Αθήνα, γράφονταν στα μέτρα των ελληνικών ιδεωδών. Αυτοί οι Ευρωπαίοι, ενώ καταδίκαζαν τους Τούρκους, αγνοούσαν ότι εκείνοι που διέπρατταν βαρβαρότητες και ξεκίνησαν τη σφαγή ήταν οι Έλληνες».

«Τουρκικές οικογένειες δολοφονήθηκαν, τα σπίτια τους που πυρπολήθηκαν κατέρρευσαν πάνω στα πτώματα»

Ο διάσημος Βρετανός συγγραφέας Γουίλιαμ Σεντ Κλερ είναι επίσης ένα από τα ονόματα που περιγράφουν όλη την ωμότητα των γεγονότων:

«Άφησαν ελάχιστους Τούρκους στην Ελλάδα. Την άνοιξη του 1821 εξοντώθηκαν ξαφνικά, ολοκληρωτικά και χωρίς να το αντιληφθεί ο κόσμος. Πάνω από 40.000 Τούρκοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά σκοτώθηκαν από τους Έλληνες γείτονές τους κατά τη διάρκεια των σφαγών που διήρκησαν μερικές εβδομάδες. Θανατώθηκαν σκόπιμα και χωρίς τύψεις. Οι τουρκικές οικογένειες που ζούσαν σε αγροκτήματα ή σε απομονωμένες κοινότητες θανατώθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα και τα σπίτια τους που πυρπολήθηκαν κατέρρευσαν πάνω στα πτώματά τους. Όταν ξεκίνησαν τα γεγονότα, όσοι προσπάθησαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να καταφύγουν στην πλησιέστερη πόλη, θανατώθηκαν καθ' οδόν από τον όχλο των εξεγερμένων. Σε κάθε γωνιά του Μοριά, Έλληνες αντάρτες, οπλισμένοι με ρόπαλα, δρεπάνια και τουφέκια, περιφέρονταν σκοτώνοντας, λεηλατώντας και πυρπολώντας».

Ξένα έργα πηγές που πραγματεύονταν τα εγκλήματα και τις σφαγές που διαπράχθηκαν εναντίον των Τούρκων στον Μοριά άρχισαν να εξαφανίζονται ένα προς ένα από τις βιβλιοθήκες της Αμερικής, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Βρετανίας τα επόμενα χρόνια. Γι' αυτόν τον λόγο, οι μαρτυρίες που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα είναι λίγες, αλλά ακόμη και αυτές είναι απολύτως σαφείς και δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης.

Ο ελληνικός εθνικός ύμνος είναι μέρος ποιήματος που εξυμνεί τη σφαγή των Τούρκων

Ο συγγραφέας του σημερινού εθνικού ύμνου της Ελλάδας, Διονύσιος Σολωμός, στο ποίημα που έγραψε το 1823 αφηγείται την εξέγερση των Ελλήνων εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Το ποίημα επιχειρεί να νομιμοποιήσει τη σφαγή των Τούρκων στο όνομα της ελευθερίας. Ο Σολωμός, στο ποίημά του που αποτελεί τα θεμέλια του σημερινού ελληνικού εθνικού ύμνου, χαρακτηρίζει τους Τούρκους ως ένα άδικο έθνος και υποστηρίζει ότι πρέπει να θανατωθούν.

Παρά τα χρόνια που πέρασαν, η Σφαγή της Τριπολιτσάς του 1821, που προσπαθούν να λησμονήσει ο κόσμος, παραμένει χαραγμένη στη μνήμη με τον πόνο χιλιάδων αθώων που κατέσφαξε η κατοχική ελληνική νοοτροπία.