Ο υπουργός Πετρελαίου του Ιράν άφησε να εννοηθεί ότι η συνεργασία με τις ΗΠΑ στους τομείς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου θα μπορούσε να είναι δυνατή, σημειώνοντας μια σπάνια δήλωση από κυβερνητικό αξιωματούχο επί του θέματος.
«Οτιδήποτε είναι δυνατόν», δήλωσε ο Μοχσέν Πακνετζάν την Παρασκευή, σύμφωνα με τοπικά μέσα, όταν ρωτήθηκε για την προοπτική συνεργασίας της Τεχεράνης με την Ουάσινγκτον στον ενεργειακό τομέα.
Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι παραμένει αβέβαιο αν μια τέτοια διμερή ενεργειακή συνεργασία θα τεθεί σε εφαρμογή προς το παρόν.
Τα σχόλιά του γίνονται στο πλαίσιο έμμεσων διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ, με μεσολάβηση του Ομάν. Ο πιο πρόσφατος γύρος συνομιλιών πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη την Τρίτη, εβδομάδες μετά τον πρώτο γύρο στο Μουσκάτ.
Και οι δύο πλευρές έχουν αναγνωρίσει πρόοδο όσον αφορά τις κατευθυντήριες αρχές και έχουν περιγράψει τις συζητήσεις ως βήμα προόδου προς την επίλυση του μακροχρόνιου αδιεξόδου για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Σύμφωνα με την ημιεπίσημη ειδησεογραφική υπηρεσία Tasnim, ο Χαμίτ Γκανμπάρι, υφυπουργός Εξωτερικών για την οικονομική διπλωματία, δήλωσε σε πρόσφατη συνεδρίαση στο Εμπορικό Επιμελητήριο του Ιράν ότι αμοιβαία συμφέροντα σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, κοινά ενεργειακά κοιτάσματα, επενδύσεις στη μεταλλευτική και ακόμη και αγορές αεροσκαφών αποτελούν μέρος του πλαισίου που συζητείται με τις ΗΠΑ.
Η ιρανική βιομηχανία πετρελαίου έχει υποστεί βαριές κυρώσεις από τις ΗΠΑ και ευρωπαϊκές χώρες, με τις περισσότερες εξαγωγές να κατευθύνονται σε περιφερειακούς εταίρους, ιδίως την Κίνα και τη Ρωσία.
Η χώρα διαθέτει μερικά από τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο, με ορισμένες μελέτες να την κατατάσσουν δεύτερη σε φυσικό αέριο και τρίτη σε πετρέλαιο παγκοσμίως.
Το Ιράν και οι ΗΠΑ δεν έχουν επίσημες διπλωματικές ή εμπορικές σχέσεις από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, που οδήγησε στην ανατροπή της φιλοαμερικανικής κυβέρνησης των Παχλαβί και στην αργότερη κατάληψη της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Τεχεράνη.
Οι ρίζες των εντάσεων γύρω από τον ενεργειακό τομέα του Ιράν προηγούνται της επανάστασης.
Το 1951 ο πρωθυπουργός Μοχάμαντ Μοσάντεχ επέβαλε στο κοινοβούλιο νομοθεσία για την εθνικοποίηση της Αγγλοϊρανικής Εταιρείας Πετρελαίου, θέτοντας τη βιομηχανία πετρελαίου του Ιράν υπό κρατικό έλεγχο και τερματίζοντας δεκαετίες βρετανικής κυριαρχίας. Η ενέργεια αυτή πυροδότησε μια μεγάλη διεθνή σύγκρουση και εκστρατεία οικονομικής πίεσης, και ο ίδιος ανατράπηκε σε πραξικόπημα του 1953 που υποστηρίχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βρετανία.
Ωστόσο, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η πιθανότητα το Ιράν και οι ΗΠΑ να εγκαθιδρύσουν ενεργειακή συνεργασία για πρώτη φορά από το 1979 παραμένει χαμηλή, καθώς οι διαπραγματεύσεις με μεσολάβηση του Ομάν δεν έχουν ακόμα επιλύσει το πυρηνικό αδιέξοδο.
Η αύξηση των περιφερειακών εντάσεων, συμπεριλαμβανομένης μιας πρωτοφανούς στρατιωτικής συσσώρευσης των ΗΠΑ και ιρανικών στρατιωτικών ασκήσεων, συνεχίζει να επισκιάζει τις διαπραγματεύσεις.
