Η νοτιοανατολική πολιτεία της Αυστραλίας, η Βικτώρια, υπέγραψε και επικύρωσε την πρώτη σύγχρονη συνθήκη της χώρας με τους αυτόχθονους Αυστραλούς, σηματοδοτώντας μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο που η πολιτεία εμπλέκεται με τις αβορίγινες κοινότητες.
Η νομικά δεσμευτική συνθήκη, που δίνει στις αβορίγινες ομάδες μεγαλύτερη εξουσία και έλεγχο στη διακυβέρνησή τους, υπογράφηκε την Πέμπτη από τους συν-προέδρους της εκλεγμένης Συνέλευσης των Πρώτων Λαών της Βικτώριας, την πρωθυπουργό της Βικτώριας Jacinta Allan και την υπουργό για τη Συνθήκη Natalie Hutchins, σύμφωνα με το δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο Australian Broadcasting Corporation (ABC).
Η συνθήκη αναγνωρίζει την «εξουσία των αυτόχθονων λαών να αυτοπροσδιορίζουν τις υποθέσεις τους και να συνάπτουν Συνθήκες σύμφωνα με την αβορίγινη παράδοση και το Δίκαιο και όπως αναγνωρίζεται στο διεθνές δίκαιο».
Η νομοθεσία που θεμελιώνει τη συνθήκη, η οποία ψηφίστηκε από το κοινοβούλιο της Βικτώριας τον προηγούμενο μήνα, υπογράφηκε επίσης την Πέμπτη από τη κυβερνήτη της πολιτείας, καθιστώντας την νόμο.
«Ποτέ κενή, ποτέ χωρίς ιδιοκτήτη»
Η κυβερνήτης Margaret Gardner χαρακτήρισε την υπογραφή «ιστορική», λέγοντας ότι πρόκειται για «την πρώτη συνθήκη σε επίπεδο ολόκληρης της πολιτείας για τη Βικτώρια, την πρώτη στην Αυστραλία και την πρώτη για τους Πρώτους Λαούς στη Βικτώρια».
Η Jacinta Allan είπε ότι αυτή η στιγμή ανοίγει ένα κεφάλαιο «που συγκεντρώνει τους αρχαιότερους συνεχιζόμενους πολιτισμούς της γης με τους πιο σύγχρονους θεσμούς της πολιτείας μας».
Η 34σέλιδη συνθήκη περιγράφει τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν μεταξύ της πολιτειακής κυβέρνησης και της Συνέλευσης των Πρώτων Λαών, ενός εκλεγμένου οργάνου που εκπροσωπεί τους Αβορίγινες της Βικτώριας, μετά από μήνες διαπραγματεύσεων.
Το έγγραφο αναγνωρίζει ότι «αυτή η Χώρα δεν ήταν ποτέ κενή, ποτέ χωρίς ιδιοκτήτη. Η πλάνη της ‘γη που δεν ανήκει σε κανέναν’ αγνοούσε όσους ήδη υπήρχαν εδώ».
Δηλώνει επίσης ότι «εντός δύο δεκαετιών από την αποικιοκρατία, ο πληθυσμός των Πρώτων Λαών [της Βικτώριας] είχε μειωθεί κατά σχεδόν 90%».
«Είναι σπάνιο για μια κυβέρνηση να παραδεχτεί ότι έκανε λάθος — ακόμη πιο σπάνιο να δεσμευτεί, με απλά λόγια και διαρκείς ενέργειες, να το διορθώσει», αναφέρει η συνθήκη. «Κι όμως αυτό ζητά αυτή η στιγμή. Αυτό κάνει δυνατή αυτή η στιγμή — μια στιγμή που διεκδικούμε μαζί».
