Терминот „лицемерие“ е најзгодниот термин, но секако не и најсоодветен за да се опише вклучувањето на Израел на натпреварот за Избор на песна на Евровизијата 2026. Мораме да бараме други термини што би можеле да објаснат зошто земја што штотуку извршила еден од најстрашните геноциди во модерната историја се слави како центар за култура, уметност и музика.

„Соучесништвото“ е можна алтернатива, иако сè уште не е доволна за целосно да се објасни инсистирањето на Западот да го заташка израелскиот геноцид врз палестинскиот народ.

Многу од оние што протестираат против вклучувањето на Израел во натпреварот, кој обично привлекува десетици милиони гледачи ширум светот, со право забележуваат дека Русија беше исклучена во рок од 36 часа од почетокот на војната против Украина во февруари 2022 година. Всушност, рускиот пример не запира на Евровизија.

Илјадници вакви санкции се воведени против Москва во секоја можна област, од политиката до економијата, спортот, културата и друго. Дури и сега, илјадници санкции подоцна, европските претставници сè уште размислуваат или спроведуваат уште повеќе санкции. Европа никогаш не е задоволна кога станува збор за казнување на Русија или на која било земја што орбитира надвор од нејзината политичка сфера.

Колонијална логика на доселениците

Но дали Израел е европска земја? Одговорот на ова прашање бара длабоко да го цениме длабокиот и злокобен однос меѓу Израел и Западот воопшто, а особено меѓу Израел и Европа. Израел е европско потомство, грдата креација на западниот империјализам и колонијализам.

Тоа е доселенички колонијализам во својата најгрда манифестација, каде што на домородците не им е дозволено дури ни да ја играат улогата на инфериорни, колективни слуги на западњаците и нивната лажно супериорна култура. 

Во израелскиот доселенички-колонијален модел, Палестинците треба да бидат елиминирани, како што е примерот на Давид Бен-Гурион, главниот архитект на ционистичкиот проект во Палестина и првиот премиер на Израел, кога изјавилдека „Арапите мора да си одат“ (или „ние мора да ги протераме Арапите“), но потребен е погоден момент за да се случи тоа, како што е војна.

Но да претпоставиме, заради аргументација, дека Западот е измамен од постојаните тврдења на Израел за демократија, еднаквост и цивилизација. Какво оправдување има Европа сега додека продолжува да го прифаќа Израел во секое можно поле, вклучително и во областа на културата и музиката?

Сè уште не го знаеме целосно бројот на Палестинци масакрирани од израелски раце и западната технологија на оружје, едноставно затоа што илјадници палестински тела остануваат заробени под урнатините на нивните сопствени домови, училишта и болници.

Најскромната проценка ни кажува дека над 71.000 луѓе се убиени и над 171.000 се ранети. Овие бројки не ги вклучуваат илјадниците кои се водат како исчезнати или оние кои се убиени од глад, излечливи болести, загадени води и слично.

Западот го знае сето ова, не само затоа што, како и сите ние, го гледал првиот геноцид во живо во светот, туку затоа што ги поседува самите сателити што му ги дале информациите на Израел, оружјето за убиство што го користел Израел и политичкиот штит што колективно го создал за да го заштити Тел Авив.

Дури и оние Европејци кои се критични кон Израел не отишле доволно далеку, со оглед на тоа што некои од нив, како врвни шпански функционери, веќе признаа дека Израел извршил геноцид во Газа. Сепак, никакви политички врски не се целосно прекинати, никакви целосни економски санкции не се воведени, ништо од тој вид.

„Неутрален простор“ како доктрина

Европската радиодифузна унија (EБУ) продолжува да тврди дека „натпреварот треба да остане неутрален простор и не смее да се инструментализира“. Ова е истиот патетичен аргумент што светската фудбалска федерација, ФИФА, го користи постојано за да го заштити Израел, додека ги казнува руските спортисти чисто врз основа на фактот дека се Руси.

Тврдокорната поддршка на Европа за Израел не е само лицемерие мотивирано од непосредни финансиски интереси или едноставно затоа што, според нивното искривено гледиште, животите на Палестинците немаат никаква вредност. Владејачките елити во Европа веруваат дека Израел е еден од нив; дека победите и неуспесите на Израел се нивни сопствени успеси и неуспеси.

Дури и кога го критикуваат Израел, тоа го прават со љубов, нежно, како татко што го критикува сопствениот син за однесување против интересите на семејството.

Јавен гнев, институционален молк

Сепак, оваа максима не важи за европските општества. Милиони Италијанци, Ирци, Французи, Шпанци, Белгијци, па дури и Германци и Австријци, меѓу другите нации, се бесни за тоа што Израел им направил на Палестинците, а некои се лути што токму нивните сопствени даночни пари го олесниле геноцидот во Газа.

Овие луѓе сега ги креваат своите гласови против ЕБУ и сите други соучеснички европски институции, велејќи дека доста е доста. Сега од нив зависи да се осигурат дека нивните гласови ќе бидат слушнати како последен отпор против намерната деградација на европската демократија.

ЕБУ изјави на 17 декември дека извикувањето од толпата, насочено кон настапот на Израел, нема да биде цензурирано или пригушено, во она што беше замислено како отстапка. Каков жален обид да се наговорат луѓето да замолчат. Но европското граѓанско општество нема да го прифати ова, бидејќи нивните извици ќе го прифатат и мора да го пригушат соучесништвото на Европа во израелскиот геноцид во Газа. 

Време е извикувањето да се зголеми, не само за да се делегитимизираат оние што ја користат музиката за да го прикријат геноцидот во Газа, туку и да се повикаат на одговорност оние што го овозможија геноцидот на прво место, од Брисел до Лондон, Париз, а сега и во Виена.

Ремзи Баруд и Романа Рубео

Ремзи Баруд е нерезидентен виш научен соработник во Центарот за ислам и глобални прашања (ЦИГА), Романа Рубео е уредник на Палестинската хроника

Извор: АА

Напомена: Ставовите изразени во овој напис му припаѓаат на авторот и не ја одразуваат нужно уредувачката политика на ТРТ Балкан