Улрих Шли

Улрих Шли е професор по безбедносни и стратешки истражувања на Институтот Хенри Кисинџер на Универзитетот во Бон 

Неодамнешната најава на претседателот Доналд Трамп за повлекување на 5.000 трупи од Германија предизвика жестока дебата за сè полошите врски на САД со европската нација, предизвикувајќи бројни изрази на загриженост.

Сепак, претставниците на германската влада, особено министерот за одбрана Борис Писториус, реагираа со изразена смиреност.

За време на посетата на трупите во Минстер, Писториус објасни дека одлуката на САД не ја ослабува способноста на алијансата за одвраќање и дека делумното повлекување на американските трупи од Европа било предвидливо.

Тој, исто така, ја смести втората лоша вест од Белата куќа во поширок контекст: САД, исто така, ја повлекоа својата обврска, преземена под поранешниот претседател Џо Бајден, за стационирање на крстосувачки ракети Томахавк во Германија.

Писториус наместо тоа посочи на заедничкиот развој на крстосувачки ракети со Велика Британија и на работата на неговото министерство на хиперсонични летала.

Она што може да изгледа како „работа како и обично“ всушност има јасна политичка димензија.

Неодамнешната размена на мислења меѓу канцеларот Фридрих Мерц и Трамп доби широко медиумско внимание.

Трамп реагираше луто на критиките од Мерц, кој ги обвини САД дека немаат јасна воена стратегија во Иран. Во оваа позадина, Берлин веројатно е заинтересиран да избегне понатамошна ескалација.

Политиката на трупите како средство за вршење притисок

Трамп е познат по својата остра реторика; не е сè толку лошо како што изгледа.

Сепак, неговиот политички стил често ги следи зборовите со дела. Повлекувањето на војниците е меѓу неговите претпочитани алатки, како што покажуваат неговите неодамнешни изјави за улогата на Италија и Шпанија во конфликтот во Иран.

Во моментов, околу 85.000 американски војници се стационирани во Европа.

Во декември, Конгресот му забрани на Трамп трајно да го намали овој број под 76.000 без претходно да обезбеди сеопфатно оправдување за националната безбедност.

Повлекувањето на 5.000 војници би можело да се случи во рок од една година и би било ефикасно еквивалентно на повлекување на бригада од Германија, каде што моментално се стационирани приближно 40.000 американски војници.

Според американски извори, ова би го намалило присуството на трупите на нивото од 2022 година. По таков потег, силата на американските сили во Европа приближно би се совпаднала со нивото пред руската инвазија на Украина.

Стратешка промена

Тоа што прашањата за стационирање трупи служат како политичка алатка не е ништо ново. Тие веќе беа користени за време на Студената војна за да се принуди Германија да ги зголеми своите придонеси во одбраната.

Сепак, би било претерано поедноставување да се стават најавите на Трамп исклучиво во рамките на оваа традиција. Тие исто така одразуваат подлабоко стратешко прегрупирање.

Во својата суштина, станува збор за фундаментално преиспитување на темелите на НАТО.

Промената на фокусот кон Азиско-пацифичкиот регион иницирана од Барак Обама е дополнително забрзана од Трамп и поврзана со неизвесен курс што ја оптоварува алијансата.

Официјалните американски извори првично не дадоа конкретни детали за повлекувањето на трупите - можна индикација дека најавата била наменета и како дисциплинска мерка.

Пентагон оттогаш го потврди потегот за Фокс Њуз. Вашингтон нагласува дека намалувањето е дел од сеопфатна ревизија на американското воено присуство во Европа.

Во оваа позадина, треба да се разгледа и посетата на генералниот инспектор Карстен Бројер на Вашингтон минатата недела, за време на која тој беше информиран за планираните мерки. Ова би можело да објасни зошто германската влада реагираше со релативна подготвеност.

Трамп неколку пати коментираше за потенцијалното повлекување на трупите, иако првично нејасно. Затоа е можно 5.000 војници што сега се споменуваат да претставуваат само прв чекор.

Политичкото значење на таквото повлекување не треба да се потценува. Во логиката на сегашната одбранбена стратегија на САД и во пресметките на Вашингтон за надворешна политика, тоа е дел од постепеното отуѓување меѓу Европа и САД.

Овој развој на настаните ја ослабува кохезијата и оперативната способност на НАТО.

Ова ја соочува Европа со двоен предизвик: од една страна, воздржаност во соочувањето со Трамп, а од друга страна, значително посилен сопствен придонес во обезбедувањето на трансатлантскиот сојуз.

Извор: ТРТ Ворлд

Забелешка: Ставовите изразени во овој напис му припаѓаат на авторот и не ја одразуваат нужно уредувачката политика на ТРТ Балкан