Микропластиката што се акумулира во светските океани ја намалува нивната способност да апсорбираат јаглерод диоксид, ослабувајќи една од најважните природни одбрани на Земјата од глобалното затоплување, според нова научна студија.
Истражувачите велат дека ситните пластични честички ги нарушуваат морските биолошки процеси што им овозможуваат на океаните да складираат јаглерод и да ги регулираат глобалните температури. Океаните моментално апсорбираат околу една четвртина од емисиите на јаглерод диоксид предизвикани од човекот секоја година.
„Океаните се најголемиот резервоар за јаглерод на планетата, а микропластиката го поткопува овој природен штит против климатските промени“, рече Ихсанула Обаидула од Универзитетот во Шарџа (OAE), еден од авторите на студијата.
Наодите се објавени во Журнал за опасни материјали (Journal of Hazardous Materials) и се базираат на преглед на постојните научни истражувања, а не на нови лабораториски експерименти.
Студијата откри дека микропластиката се меша во биолошката пумпа за јаглерод, природен процес управуван од фитопланктон и зоопланктон што го пренесува јаглеродот од површинските води во длабокиот океан.
Според истражувачите, микропластиката ја намалува фотосинтезата во фитопланктонот и го нарушува метаболизмот во зоопланктонот, ослабувајќи го овој механизам.
Авторите, исто така, ја истакнаа улогата на микробите што ги колонизираат пластичните честички, познати како „пластисфера“, кои можат да ги променат циклусите на јаглерод и азот и да придонесат за емисиите на стакленички гасови.
„Микропластиката го нарушува морскиот живот, ја ослабува биолошката пумпа на јаглерод, па дури и ослободува стакленички гасови додека се разградува“, рече Обаидула, предупредувајќи дека долгорочните ефекти би можеле да вклучуваат затоплување на океаните, закиселување и губење на биолошката разновидност, со последици за безбедноста на храната и крајбрежните заедници.
Студијата забележува дека, иако доказите за еколошка штета растат, целосното влијание на микропластиката врз климата останува слабо разбрано.
Глобалното производство на пластика се проценува на 400 до 430 милиони тони годишно, со помалку од 10% кои се рециклираат. Без посилни контроли, производството би можело тројно да се зголеми до 2060 година, предупредија истражувачите.
Авторите ги повикаа владите и меѓународните тела да ги третираат загадувањето со пластика и климатските промени како меѓусебно поврзани предизвици, повикувајќи на забрзани напори за намалување на употребата на пластика, подобрување на управувањето со отпадот и проширување на истражувањата за климатските ефекти на микропластиката.
„Нашиот следен чекор е да го квантифицираме влијанието на микропластиката врз климата и да развиеме интегрирани решенија“, рече Обаидула, додавајќи дека проблемот претставува поширок глобален предизвик за одржливост, а не изолиран еколошки проблем.
Извор: АА
