По седум и пол децении, баба Арзије Курт повторно го почувствува воздухот на своето детство. На 95-годишна возраст, таа се врати во својата земја, што ја напушти како млада девојка, а која никогаш не престана да ја носи во срцето.

Желбата да ја види родната куќа во село Водоврати, општина Градско, не ја спречи ниту возраста, ниту долгите години поминати далеку. Иако, куќата не постои повеќе, минатата година ја срушиле, таа заедно со своето семејство, сепак го посети местото каде што била. Арзије Нене пристигна од Туркије во Македонија, за да ја допре земјата од која потекнува, да ги погледне улиците, местата, да ги почувствува мирисите што ги памети од детството, кои сега не се како што ги памети.

Во разговор за ТРТ Балкан, баба Арзије со топлина зборува за својата љубов кон земјата и луѓето:
„Македонски сакам јас, јас македонски зборувам. Го милувам јазикот. Македонија многу ја сакам јас,“ вели таа, со глас што трепери меѓу носталгија и радост.

Не можеше да ја задржи емоцијата, па спонтано запеа и македонска песна –
„Дојди си, братко, дојди си, сестро… во Македонија да ме носиш, во Градско, во Велес…“
Песната како мост помеѓу минатото и сегашноста, меѓу младоста и староста, помеѓу корените и патот што животот ја натера да го помине.

Арзије Курт ја напушти земјава кога имала 20 години. Оттогаш живее во Туркије, но носталгијата за родниот крај никогаш не згаснала. По цели 75 години, повторно зачекори по земјата каде што го започнала животот, овојпат потпирајќи се на своето семејство и на сеќавањата што не избледеле.

„Сите се смеат, луѓето се добри. Луѓето во Македонија и во Водоврати се како браќа,“ раскажува Арзије со насмевка. „Јадењето беше вкусно, многу убаво јадење правеа. Сложни се како браќа, кавга нема. И мене ме сакаат многу, и јас ги сакам нив. Македонија е многу убава.“

Низ нејзините зборови се чувствува нешто повеќе од гостопримство: тоа е чувство на припадност. Иако поминале децении, за Арзије времето не ја избришало поврзаноста со земјата во која е родена.

Во текот на краткиот престој, таа со своите најблиски ги посети неколку македонски градови, но токму Водоврати остана симбол на нејзиното минато: селото каде што ја поминала младоста, а сега, во длабока старост, нејзината главна цел за посета била да ја виде или барем да го најде местото на родната куќа.

На крајот, со благодарност и љубов, баба Арзије рече:
„Македонија е една на светот.“

Нејзиното враќање е повеќе од патување, сметаат членовите на нејзиното семејство. Тие нагласуват дека тоа е всушност потсетник дека и колку далеку да не однесе животот, корените не се забораваат.